🏡 Nazwa: Zabytkowa zabudowa uzdrowiskowa Szczawnicy-Zdroju
📍 Lokalizacja: Górna część Szczawnicy – Plac Dietla, ulice Zdrojowa i Jana Wiktora oraz Park Górny, 34-460 Szczawnica.
📅 Data powstania: Głównie XIX wiek i początek XX wieku. Najstarsze obiekty uzdrowiskowe pochodzą z pierwszej połowy XIX wieku.
🪵 Konstrukcja: Drewniane wille i pensjonaty, przeważnie o konstrukcji zrębowej lub mieszanej, w stylu szwajcarsko-tyrolskim (alpejskim). Charakterystyczne są ozdobne werandy, ganki, balkony, wieżyczki oraz bogate dekoracje snycerskie.
🏛️ Charakter obiektu: Historyczny zespół architektury uzdrowiskowej, związany z rozwojem Szczawnicy jako kurortu leczniczego.
🗺️ Szlak: Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce
📌 GPS: 49°25'32.4"N 20°27'31.9"E
✅ Plac Dietla – reprezentacyjne centrum historycznego uzdrowiska, którego układ i zabudowa zachowały charakter z XIX wieku.
✅ Willę „Szwajcarka” z 1852 roku – jeden z charakterystycznych przykładów drewnianej architektury kurortowej.
✅ Willę „Holenderka” z 1853 roku oraz willę „Pałac” z 1864 roku.
✅ Ulicę Jana Wiktora z zespołem XIX-wiecznych willi i pensjonatów.
✅ Park Górny z kaplicą zdrojową oraz drewnianymi willami „Brat” i „Siostra”.
✅ Pozostałości dawnego Dworca Gościnnego – ważnego obiektu historycznego życia uzdrowiskowego.
✅ Park Dolny i zabytkowe obiekty związane z dawną działalnością leczniczą uzdrowiska.
ℹ️ Rozwój Szczawnicy jako uzdrowiska rozpoczął się w pierwszej połowie XIX wieku. ℹ️ W latach 1850–1880 ukształtowała się charakterystyczna zabudowa w stylu szwajcarsko-tyrolskim. ℹ️ W 1909 roku uzdrowisko nabył hrabia Adam Stadnicki, który kontynuował jego rozwój.




